28 Mart 1920- Fransızlar 14 Türk çocuğunu Dokurcum Değirmeni Katliamı’nda şehit etti.

Milli Mücadele döneminde Antep, Fransız işgal güçlerine karşı kahramanca bir direniş gösteriyordu. Bu direnişin en önemli isimlerinden biri olan Şahin Bey, Antep-Kilis yolunu kapatarak Fransızların takviye almasını engellemeye çalışıyordu. Şahin Bey ve askerleri, kısıtlı imkanlarla aylardır kahramanca savaşıyorlardı.

Bu sırada Antep halkı da açlık ve sefaletle mücadele ediyordu. Fransızlar kenti abluka altına almış, yiyecek girişini engellemişti. Şehrin içindeki değirmenler ya tahrip edilmişti ya da Fransızların kontrolü altındaydı. Halk, hayatta kalmak için her yolu deniyordu.

Böylesine zor bir ortamda, çevre köylerden Şahin Bey ve askerlerine yiyecek taşınması hayati önem taşıyordu. Bu görevi genellikle yaşları 12-14 arasında değişen cesur çocuklar üstleniyordu. Bu çocuklar, gece karanlığında veya gizli patikalardan Fransız askerlerine yakalanmadan Şahin Bey’in kampına yiyecek ulaştırmaya çalışıyorlardı.

28 Mart 1920 günü, yine bu amaçla yola çıkan 14 çocuk, Şahin Bey’in askerlerine ekmek ve diğer yiyecekleri götürüyorlardı. Ancak yolda Fransız askerlerinin devriye gezdiklerini fark ettiler. Yakalanmamak için hemen yakındaki Dokurcum Değirmeni’ne sığındılar.

Çocuklar, değirmenin içinde korku ve endişe içinde Fransızların gitmesini bekliyorlardı. Ancak Fransız askerleri, çocukların değirmene girdiğini fark etmişlerdi.

Fransız askerleri değirmenin kapısını kırarak içeri girdiler. Silahsız ve savunmasız olan çocukları zorla dışarı çıkardılar. Çocukları, değirmenin önündeki dik kayaların dibine dizdiler. Fransız subayının emriyle, askerler çocukların ellerini birbirine bağladılar.

Çocuklar, kendilerine ne yapılacağını anladıklarında korku ve dehşet içinde ağlamaya ve merhamet dileyen çığlıklar atmaya başladılar. Ancak Fransız askerleri bu çığlıklara aldırmadan, önce süngüleriyle ardından da kurşun yağmuruna tutarak 14 masum çocuğu oracıkta şehit ettiler.

Katliamın hemen ardından Fransız birliği, Antep yolundan kente girmek üzere oradan ayrıldı. Değirmenin yakınındaki çevre köylerden, silah seslerini duyanlar ve dumanları görenler hemen oraya koştular. Geldiklerinde, elleri birbirine bağlanmış, kurşunlanmış ve süngülenmiş 14 masum çocuğun cansız bedenlerini buldular.

Bu dehşet verici manzara karşısında köylüler yasa boğuldu. Çocukların cansız bedenleri, büyük bir hüzün ve öfkeyle Antep'e taşındı. Cenazeler, Şehitkamil ilçesindeki Dokurcum Değirmeni'nin yakınında bulunan mezarlığa defnedildi.

Dokurcum Değirmeni, o günden sonra sadece bir değirmen olmaktan çıktı. O, Antep Savunması’nın en acı, en destansı sayfalarından biri oldu. On dört çocuğun şehadeti, bir halkın bağımsızlık ateşini daha da körükledi. Gaziantep Kalesi’nin girişinde rölyefleriyle anılan, anıtlarla yaşatılan o kahramanlar, bugün hâlâ yüreklerde yaşıyor.

Bu hafta sızlere sevgılı yazar arkadasım Aysenur Yazıcı’nın destk yayınlarından cıkan ‘’ Çıt ‘’ adlı kıtabını onerıyorum.Saygımla.

ÇIT adlı kitabından;

Bu kitapta kaleme aldığım gerçek bir vakayı romanlaştırabilmek için yıllarca kendi etimle beslendiğim de doğru maalesef...

Çok ağladım, çıkar yol bulabilmek için çok debelendim. Şu ‘’namus” dedikleri şey nasıl bir şeymiş ki biri gelip çaldığında işin suçlusu namusu çalan değil de, namusu yitiren oluyor? Olayın kahramanlarını yazabilmek için her birinin ruhuna girmek gerekiyormuş gerçekliği olduğu haliyle aktarabilmek için... Yazarının tecavüze uğraması gerekiyormuş, üşümesi, yaralanması, morga kaldırılması, kaçması, karanlıkta kalması ve katiliyle evlenmesi...