Birşeyler önümüze konuldu ve bizde bu konulanlarla beraber sürekli tükettik. Öyle hızlı tükettik ki ardına bile bakamadık. Kimi geçerli kimiyse geçersiz ve şişirilmiş bahanelerle bütün değerlerimizi, kültürümüzü, benliğimizi, geçmişimizi ve en sonunda da insanlığımızı tükettik. Neye dönüştük peki?!!!

Barbar, cahil, feodal, ataerkil gibi kısmende haklı birçok başlıkla beraber aile, diğerkam, gerçekten kadın ve gerçekten erkek ve özündeyse en nihayetinde gerçekten insan olan taraflarımızı, yozlaşmış, bencil, fırsatçı, çıkarcı ve köksüz ucubelere çevirdik.

Misal eskiden bozulan birşeyi onarmak vardı. Olmuyorsa da enazından çabası vardı. Şimdilerdeyse o tahammülün zerresi kalmadı ve biz ufacık bir arızada (sorunda) sadece eşyayı değil insanı da fırlatıp atmaya başladık. "Kendimi seviyorum" kalkanı ve gazıyla insanla beraber aslında sevgiyi de tükettik. Aileyi güvenli bir sığınak olmaktan çıkarıp "özgür seçim" kıstasına göre, seçilememiş ve zoraki dayatılan insan topluluğuna çevirdik. "İnsan ailesini seçemiyor" sitemini ne kadar sık duyduğumuzu bir düşünelim bence.!!! Milyarlarca insanın yaşadığı ve milyonlarca ailenin olduğu koskoca bir dünyada yüzde bakımından birine bile denk gelmeyecek, kasten parlatılmış olumsuz örneklerle nasıl da tuzağa düştük!!! Ve en sonunda döndük dolaştık aileyi de tükettik.

Konunun herzaman ve sadece tüketmek ve tüketmeye sevk etmek olduğunu idrak edebilmek için daha ne kadar dibe vurmalıyız??? Büyük bir hızla artan ruhsal ve duygusal bunalım ve dahi rahatsızlıklarının sebebinin kökünden değişmesine izin verdiğimiz bu yeni, ahlak ve etikten yoksun "modern" yaşam biçimi olduğunu fark edebilmemiz için daha ne kadar çürümemiz gerekecek?!!!

Aslında ihtiyaç dahi olmayan şeyler uğruna yarattığımız hırslar ve bencilce serbest bıraktığımız tutkularla daha ne kadar yakacağız birbirimizin canını. Ben dediğimizi yıkabilip ne zaman sen diyebileceğiz??? İçerisine hapsolduğumuz bu koskoca tüketim düzeni hepimizi tüketmeden ne zaman insanlığımızı hatırlayıp dur diyebileceğiz...?