Umudu yeşerten bütün mutluluklar bulaşıcıdır. Hatta birkez bulaştığı zaman çığ gibi de büyür. Hani denir ya kelebekler uçuşur diye, o minvalde birşeyler işte.

Evet yaşamın iniş çıkışları illa ki vardır. Fakat bu yola girmişse insan, düştüğünde kaldıranı ve çıktığında dayanağı olacak olanı bulmuş olur. Gerçek olan da tam burada oluşur.

Değer gerçek değerini sevgiyse kalbin tam ortasında kendi yerini bulur. Eğer yok, çünkü yok, koşul yok ve belki de en önemlisi bencillik yok. O kadar saf ve bir o kadar temiz.

Güven ise saklandığı yerden, yine yavaş yavaş çıkmaya başlar. Ürkek de olsa bir cesaret bulmuştur artık ve usul usul gelir. Her adımında yeni bir renkle gelir. Önündeyse bembeyaz parlayan ışıktan bir rehberle beraber, onca açılmış yaranın üzerine basa basa ama her bastığında iyileştirerek gelir. Elinden tutup, saklandığı yere bütün korkularını gömüp de çıkabilmiş o küçücük çocuğun kırılgan neşesiyle beraber gelir. Ve her adımında bir acabayı daha karanlığa göme göme gelir.

Gözyaşı yok, kavga yok, yalan yok ve dahası umudu çalmak yok. Hani denir ya acısıyla tatlısıyla diye, işte bütün rağmenleriyle sadece uçsuz bucaksız ve derin bir kabulleniş. Öyle bir kabulleniş ki, karanlığı dağıta dağıta yayılan ve yıllardır sonu görünmeyen bir yolda, bütün korkuları yakıp yıkarak en sonunda ışığı yakan. Öyle bir hal ki bu varlığını bütün heyecanlarla kuşatır. Ve o ışık ki içerisinde hayatı yeniden anlamlı kılan o iyikinin sahibini barındıran.

Özlem ve sevgiyle...